Заутра будзе вайна. Але я гэтага пакуль не ведаю. Я не ведаю і не павінен ведаць таго, што адбудзецца заутра. Я не ведаю, што заутра перастану быць чалавекам, бо сення - я сапраудны чалавек, моцны, прыгожы, разумны. Сення я шмат чаго магу: зрабіць і выпіць гарачай кавы абос тварыць геніяльны твор, пазнаеміцца з дзяучынай, у якой вочы, быццам кроплі на пялестках бэзу, або згуляць з сябрамі у покер і спусціць увесь месячны заробак. Магу выпіць піва з вэнджанай рыбай, а потым ісці з бара па вуліцы і насмешліва глядзець на тых, каму не да спадобы мой пах. А магу патэлефанаваць сваей маці, спытаць, як яна маецца, прапанаваць дапамагчы грашыма, наперад ведаючы, што яна адмовіцца.
Калі б я ведау, што заутра будзе вайна, я б знайшоу, што зрабіць патрэбнага у апошні спакойны дзень. Я б добра выспауся, не спяшаючыся на працу, а калі б і прыйшоу у свой кабінет, дык толькі каб забраць семейнае фота, на якім я, малы і кудлаты, разам з маці, бацькам і старэйшым, занадта сур"езным у свае дванаццаць гадоу, братам. Я б зайшоу да свайго дауняга сябра, які мае восем малых шумных дзяцей, і кожнаму падаравау бы прыгожую цацку, шмат шакаладу і марожанага. Я не вельмі люблю дзяцей, але у апошні спакойны дзень я усіх бы любіу. Я б пазваніу старэйшаму брату, які працуе у гарадской мэрыі сакратаром, і загадау бы яму ехаць да маці, якая зауседы скардзіцца мне на тое, што ен зусім яе забыу. Я б таксама прыехау у маленькі стары дом у прыгарадзе, дзе яна жыве адна пасля смерці бацькі. Мы б прыемна правялі час, маці і яе сыны, дарослыя мужчыны з дзіцячымі агеньчыкамі у вачах. Яна б адзела сваю старамодную, але самую лепшую і прыгожую сукенку, частавала б нас аладкамі, духмянымі і мяккімі. Ніхто лепш за маю маці не умее так гатаваць аладкі.
Яшчэ б я купіу тое, што дауно хацеу, але кожны раз забывау. Я б купіу шмат птушак і выпусціу бы іх з клетак у неба, пакуль што блакітнае.
Вечарам я пайшоу бы у поле, дзе ужо выпала раса. Там бы я сустрэу якую-небудзь фермерскую дачку, загарэлую дзяучыну з прыгожай моцнай фігурай, тугімі светлымі косамі і уздзернутым носам. Мы разам правялі б гэтую ноч. Я абяцау бы ей увесь свет, ад нетрау зямных да самага бясконцага неба, і яна б мне верыла і кахала. Мы б ляжалі на пяшчотнай траве, апошняй шауковай траве, амытыя расою, і думалі, што так будзе вечна, што ніколі прыгожае поле не стане адной крыважэрнай варонкай з дымам і попелам.
Пасля поуначы з неба спусціуся б анел, каб повянчаць нас, грэшных. Мы сустрэлі б яго усмешкамі і жартамі. Ен паляпау бы мяне по плячы і пажадау бы не губляць у будучым галаву. Але я ведау бы, што на наступны ж дзень згублю яе, а мая фермерская дзяучынка адзене чорную сукенку. Я падаравау бы ей свой пярсценак, пацалавау бы у лоб, высокі чысты лоб, і у той момант яна здалася б мне тым анелам, што спусціуся з нябесау.
Але... Я шмат чаго не зраблю у гэты апошні спакойны дзень, бо не ведаю, што заутра будзе вайна.