Вот день грядет, душа поет.
В тот день ты встретилась со мной.
Пускай зима, пускай шторма,
С ним не сравним и летний зной.
Мне не нужна ни та волна,
Что гордо катит за моря,
Ни царский трон, ни блеск корон,
Дано мне больше: ты - моя!
И день и ночь порой не прочь
Дарить восторги наяву.
И в радости, и в горести
Лишь для тебя одной живу.
Когда злой рок назначит срок,
И разлучит навеки нас,
Стальной рукой смахнет покой
И сердце разобьет тотчас!
|
The day returns, my bosom burns,
The blissful day we twa did meet:
Tho' winter wild in tempest toil'd,
Ne'er summer-sun was half sae sweet.
Than a' the pride that loads the tide,
And crosses o'er the sultry line;
Than kingly robes, than crowns and globes,
Heav'n gave me more-it made thee mine!
While day and night can bring delight,
Or Nature aught of pleasure give;
While joys above my mind can move,
For thee, and thee alone, I live.
When that grim foe of life below
Comes in between to make us part,
The iron hand that breaks our band,
It breaks my bliss-it breaks my heart!
|